ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದರು… ಈಗ ಅವರು ಮೊಬೈಲ್ ಸ್ಕ್ರೀನ್ನಲ್ಲಿ ಬೆರಳು ಓಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಮ್ಮೆ ಕುಟುಂಬದ ಜೊತೆ ಊಟ ಮಾಡುವಾಗ ನಗು ಕೇಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು… ಈಗ ಅದೇ ಟೇಬಲ್ನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ಕಣ್ಣು ಫೋನ್ಗಳಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಬೆಳೆದಿದೆ. ಆದರೆ… ಮಾನವೀಯತೆ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿಯುತ್ತಿದೆಯೇ?
ಇದೇ ಪ್ರಶ್ನೆ ಈಗ ಜಗತ್ತನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದೆ.
ಮುಂದಿನ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ನಾವು ಏನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇವೆ? ಮನೆ? ಹಣ? ಆಸ್ತಿ? ಅಥವಾ… ಒತ್ತಡದ ಜೀವನ, ಕೃತಕ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಮಾಲಿನ್ಯಗೊಂಡ ಭೂಮಿ, ಯುದ್ಧದ ಭಯ, ಒಂಟಿತನದ ಸಮಾಜ ಇವನ್ನೂ ಕೂಡಾ?
ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮರ ಏರುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ನೆರೆಮನೆಯ ಸ್ನೇಹ ಕಡಿಮೆ, ಹೊರಾಂಗಣ ಆಟ ಅಪರೂಪ, ಪ್ರಕೃತಿಗಿಂತ Screen Time ಹೆಚ್ಚು ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಪೋಷಕರಲ್ಲೇ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲ ಮಕ್ಕಳು ಈಗ ನಕ್ಷತ್ರಗಳಿಗಿಂತ Notifications ಹೆಚ್ಚು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
AI ಯುಗ… ಆದರೆ ಮಾನವ ಸಂಪರ್ಕ ಕಡಿಮೆ?
AI ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. Robots ಕಲಿಯುತ್ತಿವೆ. Machines ಮಾತನಾಡುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ…
ಮನುಷ್ಯರು ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡುವ ಸಮಯ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂಬ ಆತಂಕ ಕೇಳಿಬರುತ್ತಿದೆ. “Onlineನಲ್ಲಿ ಸಾವಿರ ಸ್ನೇಹಿತರು… ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳಲು ಒಬ್ಬರೂ ಇಲ್ಲ” ಎನ್ನುವ ಸ್ಥಿತಿ ಅನೇಕ ಯುವಕರದ್ದು.
ಭೂಮಿ ಕೂಡಾ ಸುಸ್ತಾಗುತ್ತಿದೆ…
ನಾವು ಬಳಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ಲಾಸ್ಟಿಕ್, ಮಾಲಿನ್ಯ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ಬಳಕೆ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಶಾಶ್ವತ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಭವಿಷ್ಯದ ಮಕ್ಕಳು ಶುದ್ಧ ಗಾಳಿ ಹುಡುಕಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯಾ? ನೀರಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯಾ? ಹಸಿರು ಪ್ರಕೃತಿಯನ್ನು ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ನೋಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆಯಾ? ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಈಗ ಗಂಭೀರವಾಗುತ್ತಿವೆ.
“ಹಣ ಇದೆ… ಆದರೆ ಶಾಂತಿ ಇಲ್ಲ”
ಇಂದಿನ ಬದುಕು ವೇಗವಾಗಿದೆ. ಜನರು ಹೆಚ್ಚು ಸಂಪಾದಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ… ಹೆಚ್ಚು ನಿದ್ರಾಹೀನತೆ, ಹೆಚ್ಚು ಆತಂಕ, ಹೆಚ್ಚು ಮಾನಸಿಕ ಒತ್ತಡ ಕೂಡ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿದೆ. ಕೆಲವರು ಹೇಳುವಂತೆ, “ನಾವು ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಜೀವನ ಕೊಡಲು ಓಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ… ಆದರೆ ಅವರ ಜೊತೆ ಬದುಕುವುದನ್ನೇ ಮರೆತಿದ್ದೇವೆ.”
ಪ್ರತಿ ತಲೆಮಾರೂ ತಪ್ಪುಗಳ ಜೊತೆ ಪಾಠಗಳನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತದೆ. ಇಂದಿನ ಯುವಕರಲ್ಲಿ ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಕಾಳಜಿ, ಮಾನಸಿಕ ಆರೋಗ್ಯದ ಅರಿವು, ಸಮಾನತೆಯ ಚಿಂತನೆ, ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಮೇಲಿನ ಪ್ರೀತಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಿರುವುದು ಆಶಾಕಿರಣವಾಗಿದೆ.
ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವ ಪ್ರಶ್ನೆ…
ನಾಳೆಯ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬಹುದು? ಅವರು ನಮಗೆ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ ಕೊಟ್ಟರು ಅಂತಾ? ಅಥವಾ… ಅವರು ಸಮಯವಿಲ್ಲದ, ಒತ್ತಡ ತುಂಬಿದ ಜಗತ್ತನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದರು ಅಂತಾ?
ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಉತ್ತರವನ್ನು ನಾವು ಇಂದು ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ರೀತಿಯೇ ನಿರ್ಧರಿಸಲಿದೆ.
